"The Kingkiller Chronicle"
Πριν κάποια χρόνια βρήκα, κάπως τυχαία, το The Name of the Wind του Patrick Rothfuss. Έμαθα για την ύπαρξή του από το Goodreads και ήταν δύο τα πράγματα που μου τράβηξαν την προσοχή, το ένα ήταν η βαθμολογία (4.54/5) και το άλλο ήταν το σχόλιο από τον ίδιο τον Rothfuss, "I kinda liked this book. But my opinion on the matter probably shouldn't be trusted...." (5 αστέρια). Άνθρωπος με χιούμορ λέω, ας διαβάσουμε το βιβλίο του. Γιατί φυσικά έτσι σκέφτεται ο ψαγμένος αναγνώστης. Τέλος πάντων το διάβασα, και διάβασα και το δεύτερο της σειράς, και περιμένω υπομονετικά να βγει και το τρίτο. Για να εξηγήσω περί τίνος πρόκειται, είναι βιβλία high fantasy στα οποία βλέπουμε τη ζωή του Kvothe όπως αυτός την διηγείται, ο οποίος μέσα σε διάφορες άλλες περιπέτειες σπουδάζει σε μια σχολή μαγείας (Ursula K. Le Guin says hello). Πραγματικά είναι καλύτερο από ότι φαίνεται σ' αυτήν την σύντομη περιγραφή.
Παρόλο που τα αγάπησα δεν θεωρώ ό,τι τα βιβλία του είναι τέλεια, αλλά σίγουρα αξίζει να τους ρίξεις μια ματιά. Το βέβαιο είναι ότι ο Rothfuss ξέρει να γράφει, και αυτό δεν είναι ασήμαντο πράγμα. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο βιβλίο η αίσθηση ήταν η ίδια με αυτή που είχα όταν διάβαζα το A Tale of Two Cities στο οποίο η πρώτη φράση είναι "It was the best of times, it was the worst of times..." και λέω από μέσα μου στον Dickens - εντάξει φαίνεται ότι ξέρεις τι κάνεις, ας δούμε που θα καταλήξεις. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Rothfuss είναι ισάξιος του Dickens (θα πέσουν φιλόλογοι και λοιποί διαβασμένοι να με φάνε), αλλά και στις δύο περιπτώσεις ένιωθα ότι ο συγγραφέας "το 'χει". Έχει δώσει βάρος στην δύναμη της γλώσσας και φαίνεται, ο λόγος του αγγίζει μια χορδή σε μένα που με κάνει να του συγχωρήσω τα λάθη του. Γιατί δεν μπορώ να διαβάζω "it was a silence deep and wide as autumn's ending" ή "he moved with the subtle certainty that comes from knowing many things" και να μένω ασυγκίνητη. Τα λόγια out of context χάνουν τη δύναμή τους αλλά δεν πειράζει.
Επίσης, έχει καλό worldbuilding, έχει φτιάξει έναν κόσμο που φαίνεται πραγματικός, με τη δική του ιστορία και μυθολογία, και διαφορετικές κοινωνίες. Όχι ότι είναι πρωτότυπο για ένα βιβλίο φαντασίας, οι περισσότεροι ακολουθούν το παράδειγμα του Tolkien πλέον, αλλά έχει να κάνει με την εκτέλεση.
Ας περάσουμε στα στραβά τώρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ο πρωταγωνιστής είναι τέλειος, είναι πανέξυπνος, ταλαντούχος, επιτυγχάνει σε ό,τι κάνει (ίσως όχι αμέσως αλλά και πάλι), είναι καλός (τουλάχιστον με αυτούς που του φέρονται καλά), με χιούμορ (αυτό τον σώζει κάπως) και η λίστα δεν έχει τέλος. Είναι τόσο τέλειος που αγγίζει τα όρια της αντιπάθειας γιατί, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι δεν είμαστε ιδιοφυΐες και όσο να πεις είναι δύσκολο να ταυτιστείς με κάποιον που ξεκάθαρα είναι. Βέβαια να πω ότι δεν έχουμε δει όλη την πορεία του χαρακτήρα, γιατί δεν έχει βγει το τελευταίο βιβλίο, οπότε δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί. Επιπλέον, γίνονται κάποια περιστατικά στο δεύτερο βιβλίο που είναι λίγο τραβηγμένα από τα μαλλιά, που συμβαίνουν γιατί πρέπει να συμβούν για να προχωρήσει η ιστορία, αλλά δεν πείθουν.
Δεν θα επεκταθώ άλλο. Αυτά είχα να πω, λίγο-πολύ, απλά τονίζω ότι άσχετα με τα στοιχεία που με ενοχλούν στα βιβλία του, πραγματικά πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστούν.
Παρόλο που τα αγάπησα δεν θεωρώ ό,τι τα βιβλία του είναι τέλεια, αλλά σίγουρα αξίζει να τους ρίξεις μια ματιά. Το βέβαιο είναι ότι ο Rothfuss ξέρει να γράφει, και αυτό δεν είναι ασήμαντο πράγμα. Όταν ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο βιβλίο η αίσθηση ήταν η ίδια με αυτή που είχα όταν διάβαζα το A Tale of Two Cities στο οποίο η πρώτη φράση είναι "It was the best of times, it was the worst of times..." και λέω από μέσα μου στον Dickens - εντάξει φαίνεται ότι ξέρεις τι κάνεις, ας δούμε που θα καταλήξεις. Δεν ισχυρίζομαι ότι ο Rothfuss είναι ισάξιος του Dickens (θα πέσουν φιλόλογοι και λοιποί διαβασμένοι να με φάνε), αλλά και στις δύο περιπτώσεις ένιωθα ότι ο συγγραφέας "το 'χει". Έχει δώσει βάρος στην δύναμη της γλώσσας και φαίνεται, ο λόγος του αγγίζει μια χορδή σε μένα που με κάνει να του συγχωρήσω τα λάθη του. Γιατί δεν μπορώ να διαβάζω "it was a silence deep and wide as autumn's ending" ή "he moved with the subtle certainty that comes from knowing many things" και να μένω ασυγκίνητη. Τα λόγια out of context χάνουν τη δύναμή τους αλλά δεν πειράζει.
Επίσης, έχει καλό worldbuilding, έχει φτιάξει έναν κόσμο που φαίνεται πραγματικός, με τη δική του ιστορία και μυθολογία, και διαφορετικές κοινωνίες. Όχι ότι είναι πρωτότυπο για ένα βιβλίο φαντασίας, οι περισσότεροι ακολουθούν το παράδειγμα του Tolkien πλέον, αλλά έχει να κάνει με την εκτέλεση.
Ας περάσουμε στα στραβά τώρα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ο πρωταγωνιστής είναι τέλειος, είναι πανέξυπνος, ταλαντούχος, επιτυγχάνει σε ό,τι κάνει (ίσως όχι αμέσως αλλά και πάλι), είναι καλός (τουλάχιστον με αυτούς που του φέρονται καλά), με χιούμορ (αυτό τον σώζει κάπως) και η λίστα δεν έχει τέλος. Είναι τόσο τέλειος που αγγίζει τα όρια της αντιπάθειας γιατί, κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι δεν είμαστε ιδιοφυΐες και όσο να πεις είναι δύσκολο να ταυτιστείς με κάποιον που ξεκάθαρα είναι. Βέβαια να πω ότι δεν έχουμε δει όλη την πορεία του χαρακτήρα, γιατί δεν έχει βγει το τελευταίο βιβλίο, οπότε δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί. Επιπλέον, γίνονται κάποια περιστατικά στο δεύτερο βιβλίο που είναι λίγο τραβηγμένα από τα μαλλιά, που συμβαίνουν γιατί πρέπει να συμβούν για να προχωρήσει η ιστορία, αλλά δεν πείθουν.
Δεν θα επεκταθώ άλλο. Αυτά είχα να πω, λίγο-πολύ, απλά τονίζω ότι άσχετα με τα στοιχεία που με ενοχλούν στα βιβλία του, πραγματικά πιστεύω ότι αξίζει να διαβαστούν.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου